ne anlatacağım bilmeden oturdum bilgisayarın başına.bu kadar yaşanmışlığın içinde sonunda anlatacak bir şey bulmamak ne acı.kelimelerin unutulması düşmemesi sayfalara ....... belkide nerden başlayacağını bilmemek...
duygularımı pranga mahkumu gibi zincirledim kapattım bütün kapılarını kalbimin düşüncelerimin hepsini zehirledim değişecek hiç bir şeyi kalmadı halimin lanet okuyorum bütün insanlara her geçen gün büyüyor kinim kapadım gözlerimi...
hatırlıyormusun? seninle gitmiştik o lokantaya oyurmuştuk köşedeki masaya konuşmuştuk her şeyi doya doya hatırlıyormusun? işte şu parka gitmiştik ağaçtan oyma koltuklara oturmuş birer gazoz içmiştik hatırlıyormusun? o mutlu günlerimizi şen güleç yüzlerimizi umut dolu...
Ay tutulmasının tam ortasında Ben, karanlığımda tutsak Aydınlığına uzanır ellerim. Ne zaman uzansam sana Alacakaranlığında umutların Hüzün yıldızları kayar odama.. Dansa başlarım...